در گفت‌وگو با رئیس دانشکدۀ عمران و معماری؛ از ظرفیت‌های علمی دانشکده تا نبود مشاوره‌های تخصصی در حوزۀ منظر شهری
خبرنگار روابط عمومی دانشگاه شهید چمران اهواز به مناسبت آغاز سال تحصیلی جدید، به گفت‌وگو با دکتر مجتبی لبیب‌زاده، رئیس دانشکدۀ عمران و معماری پرداخت.
در ابتدای این گفت‌وگو، دکتر لبیب‌زاده به پیشینۀ این دانشکده اشاره کرد و گفت: در سال 1397 با جدا شدن دو گروه آموزشی مهندسی «عمران» و مهندسی «معماری» از دانشکدۀ «مهندسی»، دانشکدۀ «عمران و معماری» ایجاد شد که خوشبختانه با وجود تازه تأسیس بودن، عملکرد قابل قبولی در حوزه‌های آموزشی و پژوهشی داشته است.
وی عنوان کرد: در حال حاضر، دانشکدۀ «مهندسی عمران و معماری» دارای سه گروه آموزشی «مهندسی عمران»، «مهندسی معماری» و «مهندسی محیط زیست» است؛ این دانشکده دارای 560 دانشجو در مقاطع کارشناسی، کارشناسی ارشد و دکتری و 26 عضو هیئت علمی فعال است.
رئیس دانشکدۀ مهندسی عمران و معماری با اشاره به ظرفیت آموزشی این دانشکده، گفت: گروه مهندسی عمران در مقطع کارشناسی ارشد دارای رشته گرایش‌های مهندسی «سازه»، «زلزله»، «ژئوتکنیک» و «منابع آبی» و در مقطع دکتری تخصصی دارای گرایش مهندسی «آب و سازه» است.
لبیب‌زاده ادامه داد: همچنین گروه‌های مهندسی «معماری» و مهندسی «محیط زیست» نیز در مقطع کارشناسی ارشد هر کدام دارای یک گرایش، هستند.
وی در بخش دیگری از صحبت‌های خود دربارۀ همکاری این دانشکده با صنایع استان، گفت: باتوجه به ظرفیت علمی موجود، برخی از اعضای هیئت علمی به ویژه در گروه «عمران» و «محیط زیست»، همکاری‌های مختلفی با صنایع داشته‌اند که نیاز است فعالیت این بخش گسترش بیشتری یابد تا از توانایی اعضای هیئت علمی و محققان دانشگاه در راستای حل مسائل جامعه و صنایع بهره‌مند شد.
وی افزود: در گروه آموزشی «مهندسی معماری»، ظرفیت بسیار خوبی برای همکاری با ارگان‌های خارج از دانشگاه به ویژه شهرداری‌ها وجود دارد و می‌توان از ظرفیت اعضای هیئت علمی این گروه در ارائۀ مشاوره‌های تخصصی به ویژه در حوزۀ منظر شهری و ساخت و طراحی پروژه‌ها استفاده کرد.
رئیس دانشکدۀ مهندسی عمران و معماری بر ضرورت استفاده از مشاوره‌های علمی در دستگاه‌های اجرایی، تأکید کرد و گفت: تدوین سازوکاری برای الزام شهرداری‌ها به دریافت مشاوره‌های تخصص در حوزۀ منظر شهری، از اهمیت بسیاری برخوردار است؛ زیرا وجود چنین سازوکار قانونی منجر به بهبود منظر شهری و برقراری ارتباط میان دانشگاه و جامعه می‌شود.
لبیب‌زاده در پایان، تصریح کرد: امروزه، برقراری ارتباط میان دانشگاه با جامعه و صنعت حلقه مفقوده‌ای است که جای خالی آن به وضوح احساس می‌شود.
